Łódzka Szkoła dla Słabo Widzących i Niewidomych "NA DZIEWANNY" ROK ZAŁOŻENIA 1934

Rys historyczny

 

1920 - 1945

Idea zorganizowania w Łodzi szkoły dla dzieci niewidomych i słabo widzących zrodziła się na początku lat 20-tych XX w. Dyskutowano o tym podczas posiedzeń Rady Miejskiej. Była to pionierski pomysł, gdyż placówek tego typu wówczas w Polsce nie było. Na jego realizację brakowało jednak finansów. Prasa łódzka z drugiej połowy lat 20-tych informowała o zakładaniu pojedynczych klas przy istniejących szkołach specjalnych.

 

W 1930 r. inicjatywę zorganizowania w Łodzi kształcenia niewidomych podjęli, we współpracy z Miejską Pracownią Psychologiczną, nauczyciele Szkoły Publicznej nr 82 dla dzieci upośledzonych umysłowo przy ulicy Żeromskiego 49. Utworzono tam klasę dla niewidomych, nad którą opiekę objął Eugeniusz Stasiuk - absolwent działu niewidomych Państwowego Instytutu Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Niestety, z powodu braku finansowania, oddział został rozwiązany.

 

W czerwcu 1931 r. Jan Piotrowski - poeta i dziennikarz Łódzkiej Rozgłośni Polskiego Radia, podczas jednej z audycji przedstawił trudną sytuację dzieci niewidomych i zaapelował o pomoc. Wsparcie finansowe zaoferowało wiele osób i instytucji. Radiosłuchacze pod przewodnictwem Jana Piotrowskiego założyli stowarzyszenie o nazwie „Łódzka Rodzina Radiowa”, które zaoferowało pomoc w tworzeniu szkolnictwa dla dzieci z problemami wzrokowymi. I tak, wspólnym wysiłkiem władz Łodzi, Szkoły Publicznej nr 82, Miejskiej Pracowni Psychologicznej i radiosłuchaczy, 1 września 1931 r. uruchomiono klasę z internatem dla niewidomych. W 1932 r. kształciło się w niej trzynastu, a w 1933 r. siedemnastu wychowanków w trzech klasach. Powstał projekt usamodzielnienia szkoły. „Łódzka Rodzina Radiowa” zobowiązała się pokryć koszty utrzymania internatu. W tej sytuacji władze Łodzi podjęły decyzję o powołaniu 1 września 1934 r. Szkoły Publicznej nr 39 dla Dzieci Niewidomych. Kierownictwo szkoły powierzono Eugeniuszowi Stasiukowi.

 

Początkowo dzieliła ona lokal ze Szkołą Publiczną nr 82. W drugiej połowie lat 30-tych przeniosła się do przyznanego jej przez władze miasta budynku przy ulicy Sienkiewicza 102, który – niestety – nie spełniał koniecznych wymagań. „Łódzka Rodzina Radiowa” podjęła więc inicjatywę budowy szkoły i internatu. Samorząd Łodzi ofiarował plac mieszczący się przy ulicy Przyszkole 38. Budowa została ukończona w 1938 r. W 1939 r. w nowej szkole przebywało czterdziestu wychowanków. Podczas II wojny światowej przewieziono ich do szpitala w Kochanówce. Część została rozstrzelana przez hitlerowców pod Koluszkami.

 

1946 - 1970

Szkoła Podstawowa nr 39 została reaktywowana 25 stycznia 1946 r. dzięki staraniom niewidomego nauczyciela Józefa Buczkowskiego, który kierował nią do końca sierpnia 1947 r. Kształciło się w niej wówczas dwudziestu wychowanków. Szkoła i internat otrzymały lokal przy ul. Tkackiej 34/36. Ich funkcjonowanie było możliwe m. in. dzięki wsparciu „Łódzkiej Rodziny Radiowej”, którą rozwiązano w 1951 r. Całkowity nadzór nad placówką przejęło wówczas państwo.

 

Na początku lat 50-tych doc. dr Maria Wilk-Wilczyńska - pracownik Akademii Medycznej w Łodzi, przeprowadziła badania uczniów szkoły. Okazało się, że 21% z nich to osoby, których nie można uznać za niewidome, lecz niedowidzące. W konsekwencji podjęto decyzję o przekształceniu placówki, od roku szkolnego 1955/56, w szkołę dla dzieci niedowidzących. Była to pierwsza w Polsce szkoła podstawowa dla niedowidzących z internatem; funkcjonowała pod nazwą: Zakład Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niedowidzących. Dzieci niewidome kształcące się dotąd w Łodzi zostały przeniesione do zakładów dla niewidomych w Laskach, Bydgoszczy, Owińskach, Wrocławiu i Krakowie. Na ich miejsce przyjęto niedowidzące dzieci z tych ośrodków oraz ze szkół masowych. W klasach od pierwszej do siódmej kształciło się 95 uczniów.

 

1970 - 2000

1 września 1970 r. Zakład przeniesiono do budynku przy ulicy Dziewanny 24. W 1971 r. dyrektorem został Tadeusz Jankowski, pełniący tę funkcję do 1995 r.

 

W 1988 r. powstała jedna z pierwszych w Polsce Pracownia Rehabilitacji Wzroku prowadzona przez Wandę Barbarską.

 

Przez ponad 30 lat, do początku lat 90-ych, intensywną działalność prowadził Związek Harcerstwa Polskiego. Działalność dwóch drużyn harcerskich i jednej zuchowej była istotnym wsparciem edukacyjno-wychowawczej funkcji placówki. Szczepem ZHP kierowali Marek Gilewski i Alicja Modranka. Drużyny prowadzili instruktorzy: Wanda Barbarska, Aleksandra Chudzik, Teresa Lignarska i Janusz Ruszkowski.

 

W 1991 r. zorganizowano Technikum Masażu Leczniczego. W 1993 r. zaadaptowano na ten cel pomieszczenia internatu oraz zakupiono specjalistyczny sprzęt. Od początku istnienia technikum utrzymuje wysoki poziom nauczania, w czym niemała zasługa pierwszego nauczyciela zawodu Marka Jurka. Adaptacja pomieszczeń internatu na pracownie masażu i fizjoterapii była możliwa dzięki nadbudowaniu piętra przeznaczonego na nowy internat, w którym wychowankowie zyskali lepsze warunki lokalowe.

 

W 1993 r. powołano Liceum Ogólnokształcące dla młodzieży niewidomej, słabo widzącej, z chorobami przewlekłymi i schorzeniami narządów ruchu.

 

W tym czasie placówka otrzymała pomoc od Hieronima Tadeusza Baranowskiego, weterana II wojny światowej, zamieszkałego w Wielkiej Brytanii. W 1990 r. Hieronim Tadeusz Baranowski założył Fundację Międzynarodowego Kształcenia Muzycznego Dzieci Niewidomych im. Brygady Strzelców Karpackich „Tobruk”, która wspierała uczniów uzdolnionych muzycznie. Nasz Ośrodek otrzymał od niej autokar.

 

Od roku 1989 wśród uczniów znajdują się również niewidomi (obecnie  stanowią około 20% uczniów). Do Ośrodka trafiają także dzieci, które oprócz dysfunkcji wzroku mają inne niepełnosprawności. Placówka od lat stara się zaspokoić również ich potrzeby. Odpowiedzią na nie było zorganizowanie przez Edwarda Chudzika turnusów rehabilitacyjno-wypoczynkowych dla ponad 600 niepełnosprawnych uczniów, podczas których realizowano programy rewalidacyjne.

 

W 1997 r. dzięki inicjatywie Ewy Abramowicz i Ewy Kamieniak powstała jedna z pierwszych w Polsce Pracownia Wczesnej Rewalidacji, która obecnie nosi nazwę: Zespół Wczesnego Wspomagania Rozwoju. Zespół obejmuje swoją opieką dzieci z problemami wzrokowymi i często innymi niepełnosprawnościami oraz ich rodziny od wykrycia niepełnosprawności (często od urodzenia) do podjęcia nauki w szkole.

 

W 1999 r. powstało gimnazjum.

 

2000 - 2015

Od 1 września 2000 r. funkcję dyrektora Ośrodka pełni Anna Tomaszewska. Ostatnie lata to okres spektakularnego rozwoju: zbudowano pawilon mieszczący świetlicę i przedszkole, powstały nowoczesne pracownie komputerowe ze specjalistycznym oprogramowaniem, powstało boisko do koszykówki, plac zabaw, wykonano termomodernizację budynku, malowanie elewacji i nowe ogrodzenie, wymieniono drzwi i podłogi we wszystkich pomieszczeniach, zbudowano podjazdy dla wózków inwalidzkich.

 

W 2004 r. Specjalnemu Ośrodkowi Szkolno-Wychowawczemu dla Dzieci Słabo Widzących, który obchodził siedemdziesięciolecie istnienia, nadano imię majora Hieronima Baranowskiego.

 

W 2006 r. utworzono Technikum dla Młodzieży kształcące w zawodzie technik prac biurowych.

 

Od 2007 r. placówka nosi nazwę Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 6 w Łodzi. Utworzono Technikum Specjalne nr 23 dla Młodzieży Niewidomej i Słabo Widzącej, w skład którego weszły Technikum Masażu Leczniczego i Technikum dla Młodzieży kształcące w zawodzie technik prac biurowych.

 

W roku 2010 utworzono Szkołę Policealną nr 20 kształcącą w zawodzie technik obsługi turystycznej, a od 2012 r. w zawodzie technik administracji oraz technik tyfloinformatyk.

 

 

Obecnie Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy tworzą: internat, Szkoła Podstawowa nr 39, Publiczne Gimnazjum nr 68, Technikum nr 23 i LVI Liceum Ogólnokształcące.

 

W 2000 r. z inicjatywy pracowników Ośrodka, powstało Stowarzyszenie na Rzecz Rehabilitacji Osób Słabo Widzących i Niewidomych „Spojrzenie”. W 2003 r. powołało ono Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, finansowany przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapewniający wychowankom opiekę okulistyczną.

 

 

Łódzki Ośrodek dla niewidomych i słabowidzących był i jest wiodącą placówką edukacyjno-rehabilitacyjną. Jako jedni z pierwszych w Polsce wprowadziliśmy rehabilitację wzroku, wczesne wspomaganie rozwoju, informatyczne wspomaganie edukacji i rewalidacji, audiodeskrypcję. Dziś nasz Ośrodek, to świadoma swej historii, nowoczesna placówka, stosująca najnowsze metody kształcenia, zaspokajająca potrzeby niepełnosprawnych uczniów i ich rodziców.